لحظاتي پيش، شاعره معاصر، خانم پرتو نوري علا از نويسندگان و فعالين احقاق حقوق زن در ايران، مهمان برنامه ميزگردي با شما بخش فارسي تلويزيون صداي آمريكا بود؛ برنامه‌اي كه با هدايت احمدرضا بهارلو اجرا مي‌شد و امشب سخت به گوشه رينگ پرتاب شده بود ...
     در بخشي از برنامه، وقتي خانم نوري علا اشاره كرد: برخي از تغييرات حقوقي در قوانين ايران به نفع زنان در رژيم گذشته داده شد؛ بلافاصله آقاي بهارلو به صورتي كاملاً ذوق‌زده و خندان، اين پرسش را به ميان كشيد كه «پس چرا همين خانم‌ها بيشترين سهم را در سرنگوني رژيمي برعهده داشتند كه مي‌كوشيد به آنها حقوقي برابر مردان دهد؟!»

    پاسخ نوري علا امّا بسيار جالب و غافل‌گيركننده بود. ايشان گفتند: «نبايد فراموش كنيم كه رژيم پهلوي يك حكومت سركوبگر و ديكتاتور بود و شخص شاه، آشكارا حتي در مصاحبه‌هايش اعتقاد داشت كه زن توانايي مرد را ندارد و مي‌گفت: حتي بهترين آشپزها هم، مردان هستند ... چه رسد به مشاغل و حرف ديگر!» بنابراين، زنان حق داشتند كه براي احقاق حقوق خود و سرنگوني چنين رژيمي به خيابان‌ها بريزند!
    بهارلو – كه پيدا بود از ضربه آخر كاملاً گيج شده -  گاف ديگري داد و گفت: اما خانم‌هاي ايراني كه معمولاً دوزاري‌شون زود مي‌افتد، چرا شعارهاي انقلابيون آن زمان را نشنيدند كه مي‌گفتند: «يا روسري يا توسري؟!»
     خانم نوري علا هم با لبخند پاسخ داد: چنين شعاري در آن زمان به هيچ وجه گفته نمي‌شد!
بهارلو _ كه حسابي كم آورده بود - با دستپاچگي گفت: خُب شعار حزب فقط حزب‌الله چي؟ آن را كه مي‌گفتند!
    اما خانم پرتو نوري علا اظهار داشت: من خودم در اكثر راه‌پيمايي‌ها در آن زمان بر عليه رژيم شاه حضور داشتم و به هيچ وجه چنين شعارهايي داده نمي‌شد!
    خلاصه اينكه جناب بهارلو، امشب بدجوري ناك‌اوت شد! موافقيد؟!

   نتيجه گيري اخلاقي: كاش برخي از مجريان و گردانندگان متعصب اين رسانه‌ي پربيننده، در‌مي‌يافتند كه اگر فقط راوي بي‌طرف اخبار باشند، به مراتب اثري بيشتر و بهتر بر مخاطب خويش مي‌نهند. كاش اين دوستان آمريكايي از گاف‌هاي پي در پي رسانه ملي در انتشار خبرهاي يك‌سويه درس عبرت مي‌گرفتند و خود را از نظر نمي‌انداختند!
    با احترام به برخي از مجريان آگاه دو سوي مرز، راستي! منش يك‌جانبه‌نگر و تماميت‌خواه بهارلو، شما را ياد بعضي از مجريان و به اصطلاح تحليل‌گران جمهوري اسلامي در روزنامه فخيمه كيهان يا رسانه ملّي نمي‌اندازد؟
     باشد كه عبرت گيريم و به فهم و درك مخاطب خويش بيشتر احترام گذاريم.

پی نوشت:
-----------------------
چيزی تحت عنوان "زن" به نظر من وجود ندارد. همه ما با برخورد منتقدانه مان با مساله "زن،" است که "زن" را می سازيم، چهار چوب ها را بر می داريم و آنها را دوباره می سازيم و خراب می کنيم و باز می سازيم... و اين ساختن و دوباره ساختن در مقابل تاريخ مردسالارنه است که معنی پيدا می کند: اين چيزی است که باعث می شود من خودم را فمنيست بدانم و همه شما را هم!